BERNEŃSKI PIES PASTERSKI

sprawdza się w terapii chorych, pracuje z osobami niepełnosprawnymi. Nadaje się do szkolenia na psa towarzyszącego, tropiącego i ratowniczego - lawinowego oraz gruzowego.

Pierwotnie berneński pies pasterski używany był w kantonie Berno ( Szwajcaria ) w gospodarstwach chłopskich. Pilnował zagrody, pomagał przy pędzeniu bydła, ciągną wózki z mlekiem. Drugi człon niemieckiej nazwy tej rasy – Berner Sennenhund – wskazuje na pierwotne przeznaczenie: bawarskie słowo ,,senna’’ znaczy łąka w górach, więc był to alpejski owczarek. Berneński pies pasterski , razem z apenzellerem, entlebucherem i dużym szwajcarskim psem pasterskim tworzą jedną grupę szwajcarskich psów pasterskich. Pasterze często miesiącami zostawali w górach razem ze swoją trzodą i psem. Tam człowiek i zwierzę zdani byli tylko na siebie. To wyjaśnia ścisłą więź między berneńczykiem i jego panem. Z końcem XIX wieku berneński pies pasterski zagrożony był wymarciem. Psy te nazywano pierwotnie ,, durrbachler’’ od nazwy posiadłości i schroniska Durrbach, gdzie te długowłose, trójkolorowe zwierzęta pilnowały dobytku. Zaangażowaniu wielu miłośników psów zawdzięczamy zachowanie tej starodawnej rasy. Już w latach 1902, 1904, 1907 prezentowano te psy na wystawach. W 1907r kilku hodowców założyło Szwajcarski Klub Durrbachlera. Chcieli oni hodować berneńskiego psa pasterskiego i ustalili pierwszy wzorzec rasy.

Dzisiaj berneńczyk jest ulubionym psem domowym i nie ma w tym nic dziwnego, gdyż jest wspaniały, odpowiedzialny i przyjacielski. Czujny pilnuje domu wyjątkowo dobrze, nie będąc przy tym agresywnym. Polecany szczególnie dla dzieci. Razem mogą tworzyć parę najlepszych przyjaciół. Dzięki psu dziecko uczy się postępowania wobec innych istot, a opiekując się nim nabiera poczucia odpowiedzialności i obowiązku.

Wzorzec rasy
Niemiecka nazwa: Berner Sennenhund
Angielska nazwa: bernese mountain dog
Klasyfikacja FCI: szwajcarskie psy pasterskie ( grupa 2, sekcja 3)
Pierwszy wzorzec: 1907 Szwajcaria
Pochodzenie: Kanton Berno – Szwajcaria
Wysokość w kłębie: psy – 64-70 cm, suki – 58 – 66 cm
Przeciętna długość życia: 8 – 10 lat.

Berneński pies pasterski jest mocny, duży, lecz nie ociężały. Długi ogon, bujnie owłosiony, trzymany jest nisko podczas spoczynku, uniesiony nie powinien sięgać powyżej linii grzbietu. Ciemnobrązowe oczy są owalne. Uszy osadzone wysoko swobodnie opadają wzdłuż policzków.

Prawidłowe proporcje sylwetki psa: - stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia 9O rasie0; - raczej krępy niż długi. Idealny stosunek wysokości w kłębie do głębokości klatki piersiowej 2O rasie

Głowa: mocna, proporcjonalna do całej budowy, nie za potężna.

Mózgoczaszka: widziana z profilu i od przodu jest lekko wypukła, słabo zaznaczona bruzda czołowa

Stop: wyraźnie, ale niezbyt mocno zaznaczony, mocna, średniej długości kufa.

Kufa: mocna, średniej długości, grzbiet nosa prosty

Fafle: przylegające, czarne

Uzębienie: Kompletny, mocny zgryz nożycowy (M3 nie są brane pod uwagę). Dopuszczany jest zgryz cęgowy.

Oczy: ciemnobrązowe, o kształcie migdałów, o dobrze przylegających powiekach, osadzone nie za głęboko, ani nie wypukłe. Luźne powieki są wadą.

Uszy: średniej wielkości, trójkątne, wysoko osadzone , lekko zaokrąglone, w stanie spoczynku płasko przylegające, przy natężonej uwadze skierowane do przodu, przy czym brzeg ucha przylega do głowy.

Szyja: mocna, muskularna, średniej długości

Górna linia: od szyi lekko w dół, harmonijnie przechodząca w kłąb, następnie prosta, pozioma Grzbiet: mocny i prosty, poziomy

Lędźwie: szerokie i mocne, widziane z góry lekko wcięte

Zad: łagodnie zaokrąglony.

Klatka piersiowa: szeroka i głęboka, sięgająca do łokci, z wyraźnym przedpiersiem, o szeroko-owalnym przekroju, żebra sięgające możliwie jak najdalej do tyłu

Dolna linia i brzuch: Od klatki piersiowej lekko wznosząca się ku tylnym kończynom.

Ogon: gęsto owłosiony, sięgający przynajmniej do stawu skokowego, w stanie spoczynku zwisający, w ruchu noszony na wysokości grzbietu lub lekko powyżej.

Kończyny: mocnej budowy

Kończyny przednie: patrząc z przodu proste i równoległe, raczej szeroko ustawione.

Łopatki: długie, mocne, ustawione ukośnie, tworzące z ramieniem kąt niezbyt rozwarty, przylegające i dobrze umięśnione.

Łokcie: dobrze przylegające, nie odstające ani nie wykręcone do wewnątrz

Przedramię: mocne, proste

Śródręcze: widziane z boku prawie prostopadłe do podłoża, mocne, widziane z przodu stanowi proste przedłużenie przedramienia

Łapy: krótkie, zaokrąglone i zwarte, palce dobrze wysklepione, nie wykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz

Kończyny tylne: patrząc od tyłu ustawione równolegle, nie za wąsko

Udo: dość długie, szerokie, mocne, dobrze umięśnione

Podudzie: długie, tworzące z udem wyraźny kąt

Staw kolanowy: wyraźnie kontowany

Staw skokowy: mocny i dobrze kontowany

Śródstopie: Prawie prostopadłe, ostrogi muszą być usunięte, z wyjątkiem krajów, gdzie operacyjne usuwanie ostróg jest zabronione

Stopa: lekko wysklepiona, mniej niż łapa nie skręcona ani do środka ani na zewnątrz


Szata i umaszczenie

Szata: włos: długi, błyszczący, prosty lub lekko sfalowany.

Umaszczenie: kruczoczarna maść podstawowa z ciemnym brązowo-czerwonym podpalaniem na policzkach, nad oczami, na wszystkich czterech kończynach i na klatce piersiowej, z białymi znaczeniami według wzoru: czysto biały, symetryczny rysunek na głowie: biała strzałka, która się rozszerza symetrycznie w kierunku nosa, tworząc białe znaczenie na kufie.

Strzałka na czole nie powinna zachodzić na brązowe plamy nad oczami, a białe znaczenie na kufie powinno sięgać najwyżej do kącików warg. Białe, umiarkowanie szerokie znaczenie przechodzące z podgardla na klatkę piersiową. Pożądane: białe łapy, biały koniec ogona, tolerowane: mała, biała plama na karku, mała , biała plama przy odbycie.

Źródło: wydawnictwo Galaktyka ,,berneński pies pasterski’’ . Wikipedia wolna encyklopedia.